การได้มีชีวิตใหม่มันก็ดีอยู่หรอก แต่ทำไม ทำไม! เธอต้องมาอยู่ในร่างของตัวประกอบในนิยายที่ถูกเขียนให้ต้องตายอย่างไร้เหตุผลด้วยเนี่ย ‘เลเลีย โอราเรีย’ คิดกับตัวเองในหัวรอบที่ล้าน เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงที่ถูกทอดทิ้ง ทำไมกันนะ แค่อยากมีชีวิตเนี่ย มันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้ ชีวิตที่แล้วก็ที ต้องอยู่แต่ในโรงพยาบาลเพราะป่วย มาชีวิตนี้ยังต้องมาปลอมตัวเป็น ‘ลีโอ’ เจ้าชายรัชทายาทแห่งโอราเรีย ไปเสี่ยงตายแทนลีโอตัวจริงอย่างไร้หนทางขัดขืน! เพราะต้องปลอมตัวเป็นผู้ชาย เลยไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับใครอื่น โดยเฉพาะพวกกลุ่มตัวเอกในนิยายที่เธอเคยอ่านมาแล้วยิ่งอยากจะถอยห่าง แต่เหมือนยิ่งหนีอะไรก็ยิ่งได้อย่างนั้น ไปๆ มาๆ ก็ดันมีก๊วนลูกน้องผู้ที่ในอนาคตจะได้เป็นพวก หน่วยพิชิตมังกรคลั่ง มาคอยเดินตามเสียอย่างนั้น แล้วแบบนี้ หนทางการเอาชีวิตรอดของเธอไม่ยิ่งยากลำบากกว่าเดิมหรือไงกัน! <ความเห็นจากบรรณาธิการ> การมีชีวิตอยู่น่ะ มันล้ำค่านะ ต่อให้จะเป็นชีวิตที่น่าเบื่อ ทำได้แค่นอนบนเตียงอยู่ในโรงพยาบาล เล่นเกม อ่านนิยายไปวันๆ สำหรับ ‘เธอ’ แล้ว ถึงจะเป็นชีวิตแบบนั้น เธอก็ยังอยากที่จะอยู่ต่อไปอีกวัน อีกวัน แล้วก็อีกวัน แต่...ถ้าได้ทำอย่างอื่นบ้าง ไปเป็นตัวเอกในนิยายหรือเกมสักเกม นั่นคงจะน่าสนุกมากเลย เพราะความคิดแบบนั้น ก็เลยทำให้เธอได้เข้ามาในนิยายที่ตัวเองเคยอ่าน แต่ดันไม่ได้อยู่ในร่างของนางเอก แต่เป็นแค่ตัวประกอบที่ชื่อเลเลีย กับบทสรุปที่จะต้องตายแน่ๆ ในท้ายที่สุด! ในเมื่อได้โอกาสมาอีกครั้ง และครั้งนี้เธอไม่ต้องนอนเฉยทำอะไรไม่ได้อีก ชีวิตนี้ของเลเลียก็จะขอมุ่งมั่นอยู่ต่อไป เอาชีวิตรอดให้ได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม แม้นั่นจะหมายความว่า การเข้าไปยุ่งกับพวกตัวเอกในนิยายมันเป็นเรื่องที่ผิดพลาดก็เถอะ เมื่อเรารู้ว่าเราอยู่ในนิยายสักเรื่อง แต่ทุกรายละเอียดมันช่างสมจริง ทุกรอยยิ้ม เสียงร้องไห้อันน่าสงสารของใครบางคน สุดท้ายแล้ว เราจะมองพวกเขาเป็นเพียงแค่ตัวละครในนิยายที่ถูกสร้างขึ้นมาได้รึเปล่านะ กระทั่งว่าเราจะรักพวกเขา มีความรู้สึกให้พวกเขาได้รึเปล่า? ถึงแม้การจะเอาชีวิตรอดนั้นสำคัญที่สุด แต่การต้องเมินมองเหล่าผู้คนที่ตัวเองเคยให้กำลังใจผ่านตัวหนังสือ โศกเศร้าไปด้วย ดีใจไปด้วย ของแบบนั้นน่ะ มันจะทำได้จริงๆ เหรอ? หากอยากรู้คำตอบผ่านเรื่องราวที่เลเลียเลือก เพื่อนสมัยเด็กคนนี้จ้องจะเอาชีวิตฉัน เส้นทางของมิตรภาพ ความรัก และความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญ กำลังรอให้คุณเปิดอ่านอยู่ค่ะ — Formi