หากจะเปรียบความรักกับงานศิลปะ ก็คงไม่ใช่ตัวเทียบที่เกินตัวนัก เพราะกว่าคนสองคนจะร่วมกันก่อร่างสร้างฐานรักให้มั่นคงได้ ต้องพานพบอุปสรรคและฝ่าฟันกันไปจนสุดทาง ไม่ต่างกับผลงานศิลปะชิ้นโบว์แดงที่กว่าจะออกมาสมบูรณ์แบบ ศิลปินต้องออกแบบภาพในความคิดและรังสรรค์ออกมาเป็นรูปธรรม อาจเจอความผิดพลาดระหว่างผสมสี ปั้นดิน สกัดหิน หรือแม้กระทั่งตอนเก็บงานครั้งสุดท้าย ก็อาจทำให้งานพังทลายไม่เป็นท่าได้เหมือนกัน ซึ่งความรักของ 'อีธาน' กับ 'จาน' เองก็เป็นเช่นนั้น ความหลงใหลในงานศิลปะ นำพาให้ทั้งคู่ได้มารู้จักกัน ต่างคนต่างก้าวข้ามพรมแดน ก้าวข้ามภาษา ก้าวข้ามอคติของผู้คน ทว่ากลับมีกำแพงหนาที่อีธานให้ชื่อมันว่า “ความริษยา” เป็นด่านอุปสรรคสำคัญกั้นกลางไว้ เมื่อการเรียนรู้ศิลปะที่มีเปลือกนอกสวยงามให้ลึกซึ้งเท่าไร ยิ่งกลายเป็นรอยแผลบาดลึกน่าเกลียดชังและสร้างระยะห่างระหว่างพวกเขามากขึ้นเท่านั้น แล้วสิ่งใดกันจะช่วยเชื่อมสมานรอยร้าวครั้งนี้ มาร่วมอ่านและกะเทาะให้ถึงกำแพงความรู้สึกเบื้องลึกของพวกเขา ที่อาจค้นพบทางสว่างของหัวใจของทั้งสองคน ดั่งงานศิลปะ “ประตูสู่สรวงสวรรค์” อันประณีตงดงามชิ้นนั้น <ความเห็นจากบรรณาธิการ> หนุ่มเนิร์ดประติมากรรม x หนุ่มหลงงานศิลป์ เคมีใหม่ๆ บูรณาการกับวิชาศิลปะคลาสสิกยุคเรอเนสซองส์ นอกจากจะได้ยิ้มมุมปากกับวิธีรุกจีบแบบเนิร์ดๆ ของจาน และขมวดหัวคิ้วกับความอึดอัดใจของอีธานพร้อมกันแล้ว ในด้านการบรรยายเซตติง ยังรู้สึกอย่างกับไปนั่งดูงานอยู่ในสตูดิโอของช่างแกะสลักหินที่อิตาลี เหมือนได้ยินเสียงสิ่วแกะหิน สูดกลิ่นปูน และเห็นงานปั้นมาอยู่ตรงหน้าจริงๆ แต่กำลังอ่านเพลินๆ อยู่ดีๆ ความติ๋มก็หายวับไปกลายเป็นดรามาต้มแซ่บ นึกว่ามีแค่นิทรรศการงานศิลป์ให้ชม แต่สองหนุ่มยังชงยาขมให้ซดด้วย เป็นเรื่องราวความรักที่ให้รสครบประสาทสัมผัสทั้งห้าแบบจัดเต็ม อ่านจบทุกคนต้องอยากยกหินมาแกะสลักกาลาเทอาเป็นของตัวเองแน่ — mamayusi